Frans van der Struijk

Sommige mensen ademen LSV. Frans van der Struijk is daar zonder twijfel een van. Het begon ooit gewoon op het veld: een snelle spits met een hard schot, begonnen bij BOC en al op zijn zestiende in het eerste van LSV. Door blessures moest hij vroeg stoppen met voetballen, maar stoppen met LSV heeft hij nooit meer gedaan.

Na zijn actieve carriere bleef Frans op alle mogelijke manieren betrokken. Als elftalleider van het tweede, binnen de technische commissie, als scheidsrechter en als grensrechter. En daarmee doen we hem waarschijnlijk nog tekort. Want moest er iets gebeuren, dan was Frans er.

In 2014 werd hij gevraagd om voorzitter te worden. Een rol die hem op het lijf geschreven was, al had hij een klein "nadeel": Frans dacht al snel "dat doe ik wel even". En voor je het wist stond hij thee te zetten, te helpen in de klusploeg, te overleggen met de gemeente, ballen op te pompen, kleedkamers te openen, mee te draaien in de kantine of ballen uit de sloot te vissen. Op zondag was hij er altijd als een van de eersten, om scheidsrechters en tegenstanders te ontvangen bij het eerste.

Frans was een voorzitter die leefde voor de club. Integer, sociaal en altijd denkend in het belang van LSV. Ook buiten het voetbal had hij oog voor mensen: sociale projecten, ziekenbezoek, aanwezig zijn op moeilijke momenten. Frans stond er.

En hij stond er nooit alleen voor. Zijn vrouw Marja was altijd net zo betrokken, meehelpen, meedenken en meewerken waar nodig. Samen vormden ze een team dat ontzettend veel heeft betekend voor LSV, onder andere bij het 50-jarig jubileum.

Die liefde voor de club gaf hij door aan zijn zonen, die allemaal bij LSV speelden. Joris, de oudste, was jarenlang een vertrouwd gezicht. Mark was een razendsnelle speler, tot een knieblessure hem dwong te stoppen. Bart vond zijn plek op rechtsback en kwam uit in de selectie. En Dirk, de jongste, kwam een paar jaar over van ODC voordat hij die stap weer terugmaakte. In een seizoen onder trainer Ittiene Obispo stonden zelfs al zijn zoons tegelijk aan de aftrap in de kleuren van LSV, een moment waar Frans en Marja nog altijd met veel trots aan terugdenken.

Hij nam het voorzitterschap op zich in een moeilijke periode. Er waren weinig successen, het ledenaantal liep terug en de wind stond vaak tegen. Toch hield hij het bestuur bij elkaar en bleef hij vechten voor de club. Mede dankzij zijn inzet staat LSV er nu nog en kunnen we vooruitkijken naar ons 60-jarig bestaan, iets waar Frans altijd naartoe wilde werken.

Dat hij een stap terug deed als voorzitter, betekent niet dat hij stopte. Integendeel. Frans is nog altijd actief in de klusploeg en op zondag zien we hem nog vaak, waarschijnlijk weer met een bal uit de sloot in zijn handen.

Het bestuur en de leden hebben Frans benoemd tot erelid. Een titel die past bij alles wat hij voor LSV heeft gedaan en nog steeds doet. Frans is een echte LSV-er.